Een echte traktatie (schrijfveer)

Heel voorzichtig durfde ik nieuwe hardloopplannen op te stellen. Nadat ik mezelf in januari van dit jaar vreselijk verstapte, letterlijk en figuurlijk, brak er een periode aan waarin ik enkele weken niet mocht hardlopen. Natuurlijk bezocht ik een goede fysiotherapeut en voor de morele en lichamelijke ondersteuning eveneens een acupuncturist. Niet dat die laatste iets… Lees verder Een echte traktatie (schrijfveer)

Weemoedig

De handgrasmaaier die vlotjes over het gras gaat. Het geluid dat ik als tienjarige intens haat omdat ik dan weer een paar dagen niet op het gras kan turnen (en dat veert nou juist zo lekker), omdat mijn vader het dode gras laat liggen. Voor de groei. Ook maakt de geur van gras me misselijk.… Lees verder Weemoedig

Oploskoffie (schrijfveer)

De kapel in het stadsziekenhuis baadt in zonlicht. Een perfecte dag om afscheid te nemen, al voelt het niet zo. Mensen arriveren, stemmig gekleed, meest in zwart. Bloemen zijn welkom, deze zijn dan ook in grote getale meegebracht. Er zwerven twee geestelijken rond. Een in gewaad, de ander in stemmig colbert met witte boord. Ik… Lees verder Oploskoffie (schrijfveer)

Proper (schrijfveer)

Er is iets veranderd in mijn bovenkamer. Goed nieuws want meer ruimte in de schrijfruimte. Minder goed nieuws voor het huis; geen tijd voor huishoudelijke zaken anders dan echte noodzakelijkheden. Terwijl ik de trap opklim om een wasje te verzorgen voor de andere moeder, zie ik zwarte draden bungelen. Nog net kan ik een gil… Lees verder Proper (schrijfveer)

Voor hetere vuren (schrijfveer)

Een haat liefde relatie is het. Telkens wanneer ik denk het kunstje onder de knie te hebben, haalt de werkelijkheid me genadeloos in, komt de grauwe donkerte erover en slaat het feestje dood. Dan moet ik het zaakje leeghalen, uitpluizen en met frisse moed opnieuw beginnen. De Noorse Bosgod, onze houtkachel, is zowel mijn warmteheld… Lees verder Voor hetere vuren (schrijfveer)

Een afgrond, dieper dan de zee (schrijfveer)

Voorzichtig hangt mijn voet boven de drempel. De deurklink draait zachtjes in mijn hand. Precies een jaar geleden pakte ik mijn persoonlijke spulletjes op het werk in, om huiswaarts te keren en voorlopig niet meer terug te komen. Er ging geen ontslag aan vooraf; het zorgverlof ging in. Tussen de toegangsdeur en de fietsenstalling gaapte… Lees verder Een afgrond, dieper dan de zee (schrijfveer)