Pootje

Zojuist heb ik het pootje van Bo’tje opgehaald van het crematorium. Het afdrukje van Bo’tje, in klei gevat. Er zit een kaartje bij: Bo werd op 10 augustus gecremeerd. Dat betekent dat ze afgelopen maandag, de middag waarop ik met zuster Bibi het crematorium bezocht, uit nieuwsgierigheid en om ‘voor te proeven’ waar Bo terecht… Lees verder Pootje

Nu

Iemand schreef me: “Bo was niet alleen jouw hond, jij was Bo’s mens.” Het kwam binnen: de tranen liepen over mijn wangen. Vandaag deden we een lange wandeling, met de zus-van en met de mensen van Bo. Manlief en ik. Het geamputeerde gezin, want gevoelsmatig is er natuurlijk een plekje over in de auto. In… Lees verder Nu

Luchtig

Na vier dagen zonder de olijke tweeling en slechts met één harige prinses is het leven ineens anders. Waar ik voorheen meerdere malen per dag moest roepen “uit” omdat ik struikelde over onze keukenjutter, zit achterblijver Bibi heel rustig naast me aan het keukenblok, wanneer ik kook. Struikel ik over en onzichtbaar stofje, terwijl ik… Lees verder Luchtig

Zonder

Ineens kwam er gisteren zomaar een eind aan een tijdperk. Gisteren hebben we één van onze harige dochters, de dames van Tuttenhoven, onze Bo, moeten laten gaan. Bijna vijftien jaar was ze ons uitbundige hondenmeisje én onze keukenjutter. Altijd op zoek naar iets eetbaars. En als je dan op een dag niet meer eet, is… Lees verder Zonder

Glashelder

De waarheid drong vanmorgen als een mokerslag naar binnen. De ramen. Moesten. Nu. Het is natuurlijk al een tijdje zonnig en warm. Bij tropische temperaturen is deze Assepoester niet te motiveren tot enige bijdrage aan het huishouden. Zulks kan immers weer volop op de dagen waarop het hemelwater weer rijkelijk over de straten vloeit. Nu… Lees verder Glashelder

Eeuwig

Ergens in de geschiedenis besloten een stevige Friezin uit Kootstertille en een Noord-Hollandse kippenboer om voor altijd bij elkaar te blijven. Samen kregen ze aan het eind van de negentiende eeuw een dochter. Over één ding waren ze het eens: zij zou het beter krijgen. Het stel kocht eind jaren twintig van de vorige eeuw… Lees verder Eeuwig

Cactussss…dus

In februari 2013 beloofde ik plechtig beterschap aan de vriendinnen van mijn moeder. Ik zou haar planten in leven laten. De eerlijkheid gebiedt me te vertellen dat mams en ik al een stilzwijgend verbond van vervangen hadden gesloten maar vriendschap overstijgt en dus legde ik mijn groene eed tot de zorg voor mijn moeders planten… Lees verder Cactussss…dus

Later

Ik hoef niet te lezen welke datum het is vandaag; mijn hart vertelt het ver vooruit. Een jubileum, voor zover je daarvan kunt spreken bij een verlies wat al een mensenleven duurt en waarvan het verdriet niet overgaat en ook nooit zal overgaan. Dat is een zekerheid in mijn leven. Welke leeftijd ik ook bereik,… Lees verder Later

Thuis

Op oudejaarsdag 2015 bezochten we de andere moeder, miss Alzheimer. Tussen de vlagen van verwarring en totale paniek wilde ze graag bespreken wat er moest gebeuren wanneer ze zou komen te overlijden. Een niet alledaagse dag voor een niet alledaags gesprek. Nu was dat bespreken wat lastig, want ten eerste kwamen de zinnen er niet… Lees verder Thuis