SchrikkelZeepaard

Voorlopig bivakkeert ze onder een laagje Bepanthen crème, mijn schrikkelzeepaard. Zes keer per dag mag ik haar aaien. Twee lijntjes en een stip geven een blijvende herinnering aan mijn moeder en aan het feit dat ik bijzonder ben, ook al geloof ik dat zelf niet altijd.

Foetsie, weg

Onlangs heb ik een documentaire gezien over het werk van de levenseindekliniek. Wanneer iemand besluit dat zijn leven voltooid is wegens ziekte of ouderdom en de huisarts voelt niets voor euthanasie, dan kan diegene zich wenden tot de levenseindekliniek. Ook zij voeren niet zomaar een euthanasieverzoek uit, er gaat gedegen onderzoek en vele afwegingen aan… Lees verder Foetsie, weg

Puccini

Mijn mams is nooit echt verdwenen en toeval bestaat niet. Mijn moeder cheft dingen wanneer ik het niet verwacht.

Napoleon

Over mijn verjaardagscadeau dit jaar kon ik kort zijn. Een museumkaart. Ik wilde, dat hij geldig werd vanaf mijn echte verjaardag en hij moest van een bijzondere plek afkomstig zijn. Dus op 11 maart, een prachtige voorjaarsdag, fietste ik in vijftig tinten goud, over de grachten van mijn Amsterdam, op weg naar de Hermitage. Vroeger… Lees verder Napoleon

Surprise

Zesentachtig jaar geleden, op 5 december 1928, werden er twee bijzondere kinderen geboren. De eerste kondigde zich tegen drieën in de middag aan. In dwarsligging. Met veel gepeuter en gewroet werd het kleine meisje uit de baarmoeder gelepeld. Geen pretje. Niet voor de moeder, niet voor het kind. Het meisje, amper 750 gram, kwam ter… Lees verder Surprise

Trouwdag

“Wil je koffie?’ vraagt mijn moeder. “Nou graag,” zegt mijn vader. “Jouw koffie heb ik de afgelopen zesentwintig jaar zo verschrikkelijk gemist,” grijnst hij olijk. Met een vragend gezicht houdt mams haar echtgenoot een stuk tompouche voor. “Ja heerlijk,” glundert paps. Even later zitten ze stil te genieten van het bitterzoete ritueel van koffie met… Lees verder Trouwdag