Moeders

Wanneer ik aan het begrip moeder denk, denk ik altijd eerst aan mijn eigen moeder. Aan haar honderd verschillende glimlachen, haar melancholie, haar verbeeldingskracht. Haar wil om te ontwikkelen, te kunnen fietsen. Ook denk ik aan haar moeder, mijn oma. Toevallig dacht ik vorige week nog aan oma, onderweg naar Wijchen met drie keer een… Lees verder Moeders

Weemoedig

De handgrasmaaier die vlotjes over het gras gaat. Het geluid dat ik als tienjarige intens haat omdat ik dan weer een paar dagen niet op het gras kan turnen (en dat veert nou juist zo lekker), omdat mijn vader het dode gras laat liggen. Voor de groei. Ook maakt de geur van gras me misselijk.… Lees verder Weemoedig

Baukje

Vanmiddag komt Sammy ons gezin verrijken. Ze gaat ons verlossen en brengt hoop en orde in chaos, die is ontstaan nu Baukje ons gezin plotseling heeft verlaten. Ineens was het klaar, na bijna 24 jaar. Zomaar staakte ze haar bezigheden, was ze vertrokken. Van enige aankondiging of opzegtermijn was geen sprake, van enige vorm van… Lees verder Baukje

In sense

Regelmatig kom ik herinneringen tegen op Facebook van vier jaar geleden, toen een hersenvliesontsteking mijn moeders laatste herfst inluidde. Tegenwoordig kan ik dat hardop teruglezen zonder dat ik in duizend stukjes breek. Tijd heelt. Een tijdje geleden ging mijn wasmachine stuk, nota bene vlak nadat ik het stukje over Candy, de wasmachine van mijn moeder,… Lees verder In sense

Potje

Mijn geblokte Barcelonese pyjamabroek grijnst me tegemoet. Enkele uren geleden wilde ik er een nieuw elastiek in rijgen maar toen ik voor de materialen naar boven liep, ben ik blijven hangen op zolder. Op zoek naar voorjaarskleding want het seizoen van tussenkleding is begonnen. Een deel van de voorjaarscollectie is inmiddels in de wasmachine beland;… Lees verder Potje

SchrikkelZeepaard

Voorlopig bivakkeert ze onder een laagje Bepanthen crème, mijn schrikkelzeepaard. Zes keer per dag mag ik haar aaien. Twee lijntjes en een stip geven een blijvende herinnering aan mijn moeder en aan het feit dat ik bijzonder ben, ook al geloof ik dat zelf niet altijd.

Brief

Lieve mama, Weet je nog, in februari? Om precies te zijn zaterdagavond 2 februari? Toen je nog half slapend naar me toe wandelde met je rollator, in totale paniek en je me vroeg hoe het verder moest? Met mij? Je was zo geschrokken. Je was in de kerk gaan zitten om te kijken naar je… Lees verder Brief