Elf 🎼

Lieve mam, Ik kan me voorstellen hoe je naar het getal kijkt. Vol ongeloof.Elf. Terwijl je nog eens kijkt, verandert je gezicht met één van je honderdvierenvijftig glimlachen die je me hebt nagelaten. Soms leen ik er eentje. Of vier. Omdat ik ze graag leen, graag met anderen uitwissel en ik het fijn vind, om… Lees verder Elf 🎼

Weg

Door de ruimte lopen allemaal onbekende mensen. Blijkbaar ben ik ergens aan een gracht gaan wonen, er is zelfs een grote werkplaats waarin lange ladders hangen. Ook staat er een brug met een klassieke auto. Ik snap er niks van. Wie zijn die mensen en hoe komt het dat mijn eigen huis niet ken? En… Lees verder Weg

Pootje

Zojuist heb ik het pootje van Bo’tje opgehaald van het crematorium. Het afdrukje van Bo’tje, in klei gevat. Er zit een kaartje bij: Bo werd op 10 augustus gecremeerd. Dat betekent dat ze afgelopen maandag, de middag waarop ik met zuster Bibi het crematorium bezocht, uit nieuwsgierigheid en om ‘voor te proeven’ waar Bo terecht… Lees verder Pootje

Nu

Iemand schreef me: “Bo was niet alleen jouw hond, jij was Bo’s mens.” Het kwam binnen: de tranen liepen over mijn wangen. Vandaag deden we een lange wandeling, met de zus-van en met de mensen van Bo. Manlief en ik. Het geamputeerde gezin, want gevoelsmatig is er natuurlijk een plekje over in de auto. In… Lees verder Nu

Luchtig

Na vier dagen zonder de olijke tweeling en slechts met één harige prinses is het leven ineens anders. Waar ik voorheen meerdere malen per dag moest roepen “uit” omdat ik struikelde over onze keukenjutter, zit achterblijver Bibi heel rustig naast me aan het keukenblok, wanneer ik kook. Struikel ik over en onzichtbaar stofje, terwijl ik… Lees verder Luchtig

Zonder

Ineens kwam er gisteren zomaar een eind aan een tijdperk. Gisteren hebben we één van onze harige dochters, de dames van Tuttenhoven, onze Bo, moeten laten gaan. Bijna vijftien jaar was ze ons uitbundige hondenmeisje én onze keukenjutter. Altijd op zoek naar iets eetbaars. En als je dan op een dag niet meer eet, is… Lees verder Zonder

Oploskoffie (schrijfveer)

De kapel in het stadsziekenhuis baadt in zonlicht. Een perfecte dag om afscheid te nemen, al voelt het niet zo. Mensen arriveren, stemmig gekleed, meest in zwart. Bloemen zijn welkom, deze zijn dan ook in grote getale meegebracht. Er zwerven twee geestelijken rond. Een in gewaad, de ander in stemmig colbert met witte boord. Ik… Lees verder Oploskoffie (schrijfveer)

Verbinding

Zondag 21 juni, 2036. Een beetje zenuwachtig ga ik voor het doorzichtige beeldscherm zitten. Ik bestudeer mijn handen op haakjes en losse velletjes. Mijn vingertoppen, strammig en gerimpeld, controleer ik op restanten vettigheid. Zulks verstoort de communicatie, aldus mijn contactengel. Wat nou als mijn vader niet reageert? En wat als de verbinding wegvalt? Per slot… Lees verder Verbinding

Fin de saison

Al vroeg in het seizoen domineert het goud in de boomtoppen. Door een koperen gloed omgeven, zachtjes ruisend op het ritme van een tropische rest van een overzeese orkaan. Groepjes wilde ganzen vliegen kakelend over mijn hoofd, op zoek naar de juiste aanvliegroute. De kastanje van de buurvrouw buigt haar zware kruin, gedrapeerd met roodbruine… Lees verder Fin de saison

Memoriaal

De fiere vrouw loopt langs de waterlijn. Woeste witte schuimvlokken voeren een zwanenmeer uit over haar rubberen laarzen, die kouwelijk aanvoelen maar zeer geschikt zijn om het zand mee te doorploegen. Het luide geruis van de zee overstemt haar zware gedachten. De westenwind wappert langs haar gebogen lichaam. Voorzichtig loopt ze het water tegemoet, hogere… Lees verder Memoriaal