Prinsessenkind

Op 23 februari 2009 zette ze zich kordaat aan mijn voeten. Keek omhoog. Natuurlijk pakte ik haar op.
“Dat is gek,” zei – toen nog – haar eigenaar. “Dat doet Junior normaal nooit.”

Junior van toen 6 weken werd omgedoopt tot Bibi. Onze Lars, een Volvo 940 bracht haar samen met hondenzusje Bo, mensenvader Jelle en mensenbroertje Bart naar huis.

Van meet af aan had Bibi haar eigen zinnigheid. Sommige mensen moest ze op slag niet. Dat kwam ook niet meer goed. Ze beet of gromde nooit maar dook dan altijd onder het theekastje. Voor andere mensen had ze ogenblikkelijk een zwak, met een absolute voorkeur voor vrouwen. Er waren slechts een handjevol (5) mannen in haar leven die haar mochten aaien, aanhalen of roepen.

Bibi was de onbetwiste Koningin van onze driezitter. Ze kon er op honderdveertig manieren uitgebreid liggen snurken als een bootwerker met een diesel aggregaat. Meestal lag ze op haar rug, schaamteloos, met alle kroonjuwelen in het openbaar.

Tja. Je hebt het of je hebt het niet.

In de zomer van 2023 moest ze ineens haar zusje missen. Haar rots-in-de-branding. Of was het andersom? Waar ze altijd als eeuwige nummer twee was binnengewandeld, ontvouwde zich een nieuwe versie van de prinses.

Bibi versie 3.0 die wél van wandelen hield, uitstekend met andere honden overweg bleek te kunnen. Die ogenblikkelijk terugkeerde naar haar innerlijke pup als ze zee zag.
In binnen- en buitenland.

Ze werd verbaasd nagekeken, toen ze kwiek de Bretonse kliffen beklom en we vertelden dat ‘madame’ reeds quinze années op de teller had staan.
De overgebleven prinses die ineens duidelijke voorkeur had voor het leegmaken van pannen en bordjes. Die óók de plastic toetjesbakjes wel wilde uitlikken.

Je moest alleen geduld hebben want plastic kraakt.

De prinses, die ineens hoogbejaard werd. Die alleen nog van links naar rechts op de bank verhuisde, zonder ervan te genieten. Biebs die niet meer op haar rug lag maar alleen nog op haar buik. Met vreemd gebogen pootjes. Die niet meer dronk en nauwelijks at.
Nog wel in het fietskratje wilde, maar niet lekker kon herstellen.

Soms is de koek op. Dus hebben wij Bibi op 13 mei helaas moeten laten overgaan.

In de maanden nadat ik mijn baan opzegde, is mijn tijd thuis met Bibi heel waardevol geweest. Ze leerde me enkele belangrijke lessen.
– Als iets niet klopt, mag je ermee kappen. Waarom zou je kostbare tijd en energie verspillen aan iets wat niet goed voelt?
– Onbevangenheid is de moeder van creativiteit. En proberen is ook een vak.
– Het leven is het leukst in het hier en nu. Piekeren over toen, straks en later is nutteloos.
– Tijd schrijf je zó: kwalitijd. Waar wil je neus naartoe?
– Je hoeft alleen de dingen te doen waar je neus van gaat krullen. Waarom iets doen wat je niet wilt?
– Je mag schaamteloos en onbelemmerd genieten van alles wat je doet. Ook als dat nietsen is.

Dág lieve Biebster. Je hebt niet alleen mij geïnspireerd, anderen ook.
Dank je wel dat je heel expliciet mijn hondje wilde zijn.

Door Odette

Hoi! Ik ben Odette en sinds 2006 blog ik over alles wat me beweegt.

6 reacties

    1. Ja mevrouw F., de laatste mohikaan is ook aan de andere kant beland. Het is stil in huis. Oorverdovend.

      Op deze pagina is reageren inderdaad makkelijker. Komt doordat de andere zakelijk is. Daar moet ik nog een besluit op loslaten hoe ik dat verder wil invullen …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.