Elf 🎼

Lieve mam, Ik kan me voorstellen hoe je naar het getal kijkt. Vol ongeloof.Elf. Terwijl je nog eens kijkt, verandert je gezicht met één van je honderdvierenvijftig glimlachen die je me hebt nagelaten. Soms leen ik er eentje. Of vier. Omdat ik ze graag leen, graag met anderen uitwissel en ik het fijn vind, om… Lees verder Elf 🎼

Tien

21-2-2013 21-2-2023 Eenentwintig twee drieëntwintig. Ik kan me voorstellen hoe je het zou hebben uitgesproken. Samen met je zus Odette. Jullie zouden er samen schalks bij hebben gelachen, met zo’n huppeltje tussen de cijfers. Creatievelingen, die overal altijd wel ergens iets van een grapje of van kunst in zagen. Al tien jaar woon je niet… Lees verder Tien

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als #Mams

Helft

Een afscheid is ook een nieuw begin. Met alle moeilijkheid dat erbij hoort.

Getijd

Wanneer de laatste middagzon zich aandient door het raam begint het.  Eerst kijk ik nog blij naar buiten, even later rolt het zilte zout over mijn wangen.  Het is niet uit te leggen en nog minder te begrijpen. De ochtenden zijn nog het best te behappen. Te doen. Te beleven of meer nog te ontwijken.… Lees verder Getijd

Bestemmig

Het overlijden van een mens leidt niet alleen tot verdriet. Het leidt tot een papierwinkel. Daarnaast is overlijden ook booming business geworden waarbinnen van alles mogelijk is.

Rouwkost (1)

Na twee weken niet zorgen vliegt de stilte in huis me aan. Niet dat ik gebrek aan aandacht heb, integendeel. Het kan alleen het gemis en het verdriet niet vervangen, zo wordt pijnlijk duidelijk. Men zegt: je moet de tijd nemen. Hoeveel tijd? Is er een informatiefolder te verkrijgen over rouw en zo ja, waar… Lees verder Rouwkost (1)

Koers

“Er is maar één allerliefst kind op de wereld en elke moeder heeft het,” sprak mijn moeder voor ze haar laatste adem uitblies.  “Dat geldt ook andersom,” zei ik haar. “Er is maar een liefste moeder van de hele wereld en toevallig is ze van mij.”  Ik hoop dat ze de laatste woorden nog heeft… Lees verder Koers

Nog even

Zaterdag, een vroege ochtend in  februari. Eindelijk, na weken van koude en eindeloze gladheid,  is de sneeuw aan het verdwijnen. In het gras ligt hier en daar nog een zielig klein hoopje van het witte goedje, als overblijfsel van de koude oorlog in de tuin. De vogels in onze bomen fluiten een uitbundig aprilconcert. Nog… Lees verder Nog even