Post-it

‘Niet zo trekken,’ klinkt het. ‘Ik ben nog niet helemaal los,’ zegt het post-it stickertje. Ze is roze en ik heb net ‘briljant’ op haar geschreven. Zometeen plak ik haar op de schoenendoos, waarin ik mijn meest briljante ideeën en zinnen heb verzameld. En stukjes. Blogtitels. ‘Sorry,’ zeg ik zachtjes. Voorzichtig haal ik haar van… Lees verder Post-it

Corrie

Hallo Odette, Hier spreekt je hart. Tijdens de meditatie voelde ik het al: je ging er niet volledig in, dat vind je moeilijk. Eigenlijk ben je bang van mij en dat heeft zo zijn redenen. De eerste is dat je harten niet vertrouwt. Ze kunnen er namelijk zomaar mee stoppen. Het gebeurde met je vader:… Lees verder Corrie

Briefje

Lieve Odette, Hier je ontslagbrief. Ik ben dat roze papiertje, wat je op woensdagmorgen 27 december hebt uitgeprint en met groene inkt hebt ondertekend. In den beginne hing ik in de Cloud. Of eigenlijk niet, want ik hing al een tijdje in je hoofd. Je had mij al lang geschreven, opgesteld. Ik hoefde alleen nog… Lees verder Briefje

Grasje

Het was eind augustus of begin september. Jij liep met een man en een hondje over mij heen. Langs me heen. Ik weet niet zo goed of je me hebt gezien, je klom iets verderop omhoog, samen met die man en dat hondje. Jullie gingen in gesprek, pasten goed op mij en mijn collega’s, die… Lees verder Grasje

Zomerkeren

Vanmorgen stond ik vroeg op. Een enthousiast gevoel maakte zich van mij meester, nadat de dag van gisteren in het teken had gestaan van mislukkingen, prutserij en tijdverspilling. Iets met een website. Tijdverspilling. Dat is nou net wat ik niet meer wilde en een van de 164 redenen waarom ik stopte met een baan waar… Lees verder Zomerkeren

Zonsprookje

Op een dag ging de zon niet onder maar viel naar beneden. Steeds lager en lager zweefde ze omlaag. Tot ze met haar buitenste laagje de oceaan raakte. “Tering dat is koud!” riep ze. Daarna schrok ze verschrikkelijk want ze wist niet dat ze praten kon en ook niet dat ze zó kon schelden. Tja,… Lees verder Zonsprookje

Prinsessenkind

Op 23 februari 2009 zette ze zich kordaat aan mijn voeten. Keek omhoog. Natuurlijk pakte ik haar op.“Dat is gek,” zei – toen nog – haar eigenaar. “Dat doet Junior normaal nooit.” Junior van toen 6 weken werd omgedoopt tot Bibi. Onze Lars, een Volvo 940 bracht haar samen met hondenzusje Bo, mensenvader Jelle en… Lees verder Prinsessenkind

Elf

Lieve mam, Ik kan me voorstellen hoe je naar het getal kijkt. Vol ongeloof.Elf. Terwijl je nog eens kijkt, verandert je gezicht met één van je honderdvierenvijftig glimlachen die je me hebt nagelaten. Soms leen ik er eentje. Of vier. Omdat ik ze graag leen, graag met anderen uitwissel en ik het fijn vind, om… Lees verder Elf

Stekelvarken

Vanmorgen verbleef ik in een tweestrijd met mezelf. Wilde een keuze maken die op het eerste gezicht egoïstisch leek, maar niet zo was bedoeld. Doordat ik steeds meer leer over zelfzorg en dat dit dus niet egoïstisch is maar pure noodzaak, is zo’n stressgolfje met mijn innerlijke criticus dan ook goed te bevaren, tegenwoordig. De… Lees verder Stekelvarken

Weg

Door de ruimte lopen allemaal onbekende mensen. Blijkbaar ben ik ergens aan een gracht gaan wonen, er is zelfs een grote werkplaats waarin lange ladders hangen. Ook staat er een brug met een klassieke auto. Ik snap er niks van. Wie zijn die mensen en hoe komt het dat mijn eigen huis niet ken? En… Lees verder Weg